Noirmoutier en haken

Vakantie is voor mij de tijd om te lezen. En dan lees ik veel, snel en uitbundig. Nog steeds heb ik geen e-reader en misschien is dat maar goed ook. Het lezen is intens, boek, na boek. Na een week zijn alle meegenomen boeken uit en dan besef ik me pas waar ik ben. Dan kan ik daarvan gaan genieten.
Dit gebeurde ook in Noirmoutier-en-ile. Na een week kwam werd ik “wakker” op dit prachtige eiland aan de west-kust van Frankrijk. Het is inmiddels verbonden met een hoge brug dus een echt eiland is het niet meer.
Vroeger was er alleen een oude weg, de passage du Gois, die naar het eiland ging en die was alleen bij eb te gebruiken. Wanneer het vloed wordt verdwijnt de weg in zijn geheel en nemen de woeste golven het over. Het eiland heeft geen hoogbouw en vrijwel alle huizen zijn wit met blauwe luiken.

Wij verbleven helemaal in de punt van het eiland. Overal fietspaden, leuke stranden, dorpen, havens, verrukkelijke gezouten caramelsaus en een heerlijke hangmat aan zee. En daar, aan het rustige strand begon ik met haken. Al snel kwamen er mensen kijken, vroegen of ze een bloem mochten kopen en gaven idee├źn over wat ik met de bloemen kon gaan maken.
En daar werd ook de armbandjes-club opgericht.